زرگری از جمله حرفههایی است که نیازمند دقت، حوصله و مخصوصاً تجربه است. بازار امیر تبریز که در حال حاضر قطب اصلی طلا در شمالغرب کشور به شمار میرود؛ زرگریهای باتجربه و فراوانی را به خود دیده است. از جمله خاندان های قدیمی و بنام مستقر در این بازار خاندانی هستند مشهور به صمدی زرگرها. تعداد زیادی از اعضای این خاندان در شهر تبریز خصوصا در بازار امیر همین حرفه را ادامه می دهند.
یکی از حرفهایترین و باتجربهترین زرگران تبریز، آقای مصطفی زرگری صمدنژاد است. ایشان مدیر محترم زرگری صمدنژاد و ادامهدهندهی راه پدرشان هستند.
پدر ایشان، آقای علیاکبر زرگری صمدنژاد، مؤسس زرگری صمدنژاد بودهاند و سی سال از عمر خود را در این حرفه صرف کسب مهارت و تجربه کردهاند. پس از درگذشت ایشان، آقای مصطفی راه پدر را ادامه داد و این حرفه را در مسیر موفقیت پیش برد.
در حالی که فرزندان دیگر آقای علیاکبر زرگری صمدنژاد به دنبال شغل پزشکی و مهندسی رفتند، آقای مصطفی صمدنژاد این مسیر را ادامه داد و همچنان پس از هشتاد سال، زرگری صمدنژاد با رونق به فعالیت خود ادامه میدهد.
علاوه بر این، دختر آقای مصطفی صمدنژاد که دوره طراحی جواهر را در شیراز گذرانده است، هماکنون در همین حرفه فعالیت دارد و به رشد این کسبوکار کمک میکند. با این حساب سه نسل از این خاندان بزرگ در پیشه آبا و اجدادی در حال فعالیت هستند. ایرانی پیشه بسیار خورسند است به حضور بانوان اصیل زاده در فعالیت های اقتصادی؛ خصوصا در قلب تپنده یکی از قطب های مهم اقتصادی کهن سرزمینمان، تبریز.
از جمله نکاتی که بر روی آن تاکید زیادی بود: بازار امیر در ابتدای تاسیس قطب پارچه کشور بود به شکلی که مغازه ها در بازار قرار داشتند و انبار ها در حیاط امیر ( جزو زیباترین حیاط های بازار تبریز). یعنی هر صاحب مغازه در حیاط امیر، هم انبار داشته است. آن ضرب المثل مشهور تبریزی که می گوید کاش بازار امیر بسوزد و برای من یک دستمال باقی بماند به این اصل و ریشه باز می گردد. البته از همان دوران های قدیم یعنی حدود یک قرن پیش تک و توک مغازه های طلا فروشی هم در این بازار بوده که به مرور زمان اقتصاد کشور به سمتی حرکت می کند که دیگر پارچه فروشی رونق چندانی ندارد پس طلا جای آن را پر می کند.
