در اسلام و ایران انگشترهای دستساز جزو هنرهای دستی هستند. نوع سنگ، نقشههای کندهکاریشده بر روی انگشتر و … در قیمت این انگشترها مؤثرند. در دوران قدیم طرفداران این انگشترها سنگها را به خوبی میشناختند. مخصوصاً آقایان علاقۀ وافری به خرید این انگشترها داشتند و از آنجایی که در اسلام استفاده از فلز طلا برای آقایان مکروه است، مناسبترین فلز استفاده شده در انگشتر آنها نقره است.
از انگشترسازان قدیمی تبریز خاندان نوبهار هستند. آقای قربان نوبهار در سال ۱۳۳۰ این کار را شروع کردند و پس از فوت ایشان دو فرزندشان، آقایان احمد و داوود نوبهار، راه پدر را ادامه دادند. حاج آقا قربان نوبهار شریکی نداشتند و آقای احمد و داوود نوبهار به صورت شراکتی کسب و کار پدر را ادامه می دهند. آقای قربان نوبهار این صنعت را از آقای بزرگ آقا (بیوک آقا) آموختند و فرزندانشان نیز پیش پدر این حرفه را فراگرفتهاند. علاوه بر افراد مذکور کل خاندان نوبهار از قبیل عموها و عموزادههای نوبهار نیز در این حیطه فعالیت میکنند. تعدادی از اعضای فامیل سزگذشتی شیرین داشتند و از شغل انگشتر سازی به فلزکاری راه یافته اند. در دوره ای که صنایع مادر توسط شرکت های خارجی در تبریز تاسیس می شدند تعدادی از جوانان خاندان برای کار پیش استادکاران خارجی می روند. نتیجه این همکاری ختم به خیر می شود و این بزرگان صنعت فلزکاری را در شهر تبریز پایه ریزی می نمایند. ایرانی پیشه امیدوار است جوانان این خاندان همچنان پیشروی آموزش صنایع مختلف باشند و صنعت را حتی اگر در سرزمین های دور هست یاد گرفته و به ایرانیان ارزانی دارند.
برادران نوبهار به عدم حمایت صنایعدستی انتقاد دارند و اذعان میدارند که خریداران کنونی شناختی نسبت به سنگها ندارند. بههمیندلیل، انگشترهای ارزان قیمت را برای خرید انتخاب میکنند. کیفیت پایین سنگ موجب کاهش ارزش انگشترها میشود. انگشتر نوبهار از ابتدا تاکنون در ارتش شمالی از طرف میدان ساعت در ابتدای کرهنیخانه واقع است.
