تاریخ تابلوفرش به دورهای بازمیگردد که هنر فرشبافی ایرانی به اوج شکوفایی خود رسید. در واقع، تابلوفرش شکل هنری و تزئینیتر از فرش سنتی است که از حدود اواخر دوره قاجار و اوایل پهلوی در شهرهای هنردوستی مانند تبریز پدیدار شد. در آن زمان، هنرمندان تبریزی با الهام از نقاشیهای ایرانی و اروپایی، شروع به بافت تصاویری از مناظر، چهرهها، حیوانات و طرحهای مذهبی بر روی دار قالی کردند. به مرور زمان، این هنر از تبریز به شهرهای دیگر نیز راه یافت، اما همچنان تبریز به عنوان مرکز اصلی و خاستگاه تابلوفرش ایران شناخته میشود. امروز تابلوفرشهای ایرانی، بهویژه آثار بافندگان تبریزی، بهعنوان نماد ذوق، صبر و هنر ایرانی در سراسر جهان شناخته شدهاند و در بازارهای بینالمللی جایگاهی ارزشمند دارند.
خاندان احمدوند، یکی از اصیلترین و خوشنامترین خاندانهای فعال در حوزه فروش و عرضه تابلو فرش دستباف، نام خود را با تاریخ بازار تبریز گره زده است. فعالیت این کسبوکار که امروز نمادی از تجربه و خوشنامی است، از سال ۱۳۴۰ توسط حاج احمد احمدوند و برادر بزرگترش، حاج جعفر، آغاز شد. آنها که فعالیت خود را از صنف بزازی آغاز کرده بودند، با ورود به عرصه فرش، بنیان کار خود را بر اصولی چون خوشمعاملگی، احترام به مشتری و صداقت قرار دادند؛ ارکانی که در طول بیش از شش دهه فعالیت، هرگز فراموش نشدند.
مسیر پربار فرش احمدوند در بازار تاریخی تبریز، ابتدا از تیمچه حاج علیاکبر بین سالهای ۱۳۴۲ تا ۱۳۵۱ شروع شد، سپس تا سال ۱۳۵۷ در سرای قندفروشان ادامه یافت. سرانجام از سال ۱۳۷۵، این مجموعه در مکان کنونی خود در بازار تبریز مستقر شده است؛ مکانی که همچنان در اختیار حاج جعفر برای ادامه فعالیت در بازار است.
حاج احمد، بنیانگذار این مجموعه، این حرفه را به شکل تجربی یادگرفته است. او از سن ۶ سالگی وارد بازار شد و همزمان با تحصیل، به فعالیت مشغول بود؛ پشتکاری که تا سالهای دانشگاه نیز ادامه داشت. جناب احمدوند از سال ۱۳۷۶، تمرکز ویژهای بر عرضه تابلوفرشهای نفیس در کنار فرشهای دستباف داشتهاند.
امروز، نسل دوم خانواده نیز با علاقهمندی به این راه پیوستهاند. محمدرضا و مهدی احمدوند، پسران بنیانگذار، پس از پایان دوران دبیرستان وارد حرفه شدند و مدتی در سرای بوعلی تهران تجربه کسب کردند. پس از فوت پدرشان، به تبریز بازگشتند تا مسیر پربار خانوادگی را ادامه دهند.
شهرت خانواده احمدوند بیش از هر چیز مدیون اصول اخلاقی تجارت آنهاست. وفاداری به مشتری، پرداخت بدهی پیش از موعد مقرر، و رعایت حداکثری انصاف در معاملات، ارکان اصلی فعالیتشان بوده است. ذکر این نکته خالی از لطف نیست که برادر بزرگتر حاج آقا احمدوند ته تنها پایه ریز این پیشه موفق هستند بلکه پایه ریزی اصول اخلاقی و تعهدات کاری مجموعه نیز با شخص ایشان بوده. البته حفظ و نگه داری این اصول توسط برادر و فرزندان نیز به وضوح مشهود است. جمله معروف پدرشان، «قبل از اینکه طلبکار سراغت بیاید، بدهیات را پرداخت کن»، به همراه این باور حاج جعفر که «آدم خوشمعامله، شریک مال مردم است»، همواره سرمشق نسلهای بعد بوده است. مرحوم حاج جعفر همواره در زیر فاکتورهای خود این جمله را قید می نمودند. نتیجه این پایبندی بیوقفه به اخلاقیات کاری، این دست آورد مهم است که پس از گذشت سالها، حتی یک مشتری ناراضی نیز در میان مراجعین آنها نبوده است.
ایرانیپیشه اعتقاد دارد که در بازار تبریز، پیش از هر چیز اخلاق و اعتباراست که پایه و اساس هر معاملهای را شکل میدهد. در این دیار، پیشهوران تبریزی نه تنها به مهارت و هنر دست خود میبالند، بلکه به اعتبار سخن و درستی گفتارشان افتخار میکنند. در بازار تبریز، امضا و سند جای خود را به قول مردانه و خوشنامی صنف داده است. وقتی پیشهوری سخنی میگوید یا وعدهای میدهد، دیگر نیازی به نوشته و مُهر نیست، چرا که همه میدانند اعتبار او از جنس طلاست. ایرانیپیشه باور دارد که رمز ماندگاری بازار تبریز در همین روح اعتماد و اخلاقمداری نهفته است. زیرا یازار تبریز جایی است که داد و ستد نه تنها مبادله کالا، بلکه تبادل احترام و انسانیت است. در این بازار، مشتری نه به دنبال سود آنی، بلکه به دنبال رابطهای صادقانه با پیشهور است. و این است آن راز دیرین موفقیت اصناف تبریزی که قرنهاست بازارشان را زنده و پررونق نگه داشته است.
